(Na podstawie Wstępu do książki Światło jogi,  B.K.S. Iyengara)

Joga to nie tylko system ćwiczeń fizycznych, ale całościowa ścieżka rozwoju
obejmująca ciało, umysł i ducha. Jej celem jest osiągnięcie harmonii wewnętrznej
oraz jedności z najwyższą rzeczywistością. Według tradycyjnych tekstów, słowo joga
pochodzi od sanskryckiego rdzenia yuj, co oznacza „łączyć” lub „jednoczyć”.

Joga jest praktyką dostępną dla każdego, niezależnie od wieku czy kondycji
fizycznej. Istnieją różne ścieżki jogi – m.in. bhakti joga (droga oddania), karma joga
(droga działania) i dźńana joga (droga wiedzy) – a hatha joga (nauczanie B.K.S.
Iyengara) stanowi fundamentalne przygotowanie do głębszych praktyk duchowych.

Regularna praktyka jogi prowadzi do wewnętrznej przemiany, zdrowia i równowagi,
ale wymaga dyscypliny, cierpliwości i zaangażowania. Joga to nie tylko zestaw
technik, ale sposób na życie, który prowadzi do wyzwolenia i samopoznania.

ASTANGA-YOGA (JOGA OŚMIOCZŁONOWA)

Patańdżali pisał w Jogasutrach o ośmiostopniowa drodze jogi. Każdy z tych stopni
stanowi istotny element praktyki i prowadzi do harmonijnego rozwoju ciała, umysłu i
ducha.

Ośmiostopniowa ścieżka składa się z:

1. Jama – zasady moralne dotyczące relacji z innymi, m.in. prawdomówność (satya),
   niekrzywdzenie (ahimsa) i brak chciwości (aparigraha).
2. Nijama – zasady samodyscypliny, np. czystość (śaucza), zadowolenie (santosza) i
   samopoznanie (swadhjaja).
3. Asana – pozycje jogi, które wzmacniają ciało i przygotowują je do dalszych etapów
   praktyki.
4. Pranajama – kontrola oddechu, prowadząca do uspokojenia umysłu i zwiększenia
   energii życiowej (prany).
5. Pratjahara – wycofanie zmysłów, skupienie uwagi do wewnątrz.
6. Dharana – koncentracja, zdolność utrzymywania uwagi na jednym obiekcie.
7. Dhyana – medytacja, stan głębokiej kontemplacji.
8. Samadhi – stan najwyższej jedności i oświecenia.

Praktyka asan i pranajamy jest kluczowym etapem ponieważ pozwala wzmocnić
ciało i przygotować umysł na głębsze aspekty jogi. Stopnie te są ze sobą powiązane i
prowadzą do harmonijnego rozwoju praktykującego.